Dimitra Longinou's

Portfolio



Κλειδώθηκαν μες στο συρτάρι της ψυχής
συναισθήματα άγριας ομορφιάς,
βίαιες γλυκές επιθυμίες
και άσβεστα λυτρωτικά πάθη

Φυλάχτηκε μες στην άβυσσο του νου
το πολυτιμότερο , το αξιότερο,
 το πιο αληθινό μυστικό μου,
το πολυπόθητο καθρέφτισμα του εαυτού μου

Για να μη λασπωθεί
από ανθρώπους φθονερούς και λίγους
το σπάνιο, το ιερό
το αθέατό του κάλλος

                                       Δήμητρα Λογγίνου




Κοίτα, 
βουβέ περαστικέ, 
τον νοσηρό χρόνο
πώς περνά 
πώς με τέχνη μεταλλάσσει
το δημιούργημα της μοναξιάς  

Κοίτα, 
πώς του νου το φράγμα σπα 
πώς θαμπώνει του πλήθους 
τα αγύμναστα μυαλά

Δες, 
πώς με της μόδας 
την ταχύτητα χρυσίζει 
πώς από το διαφορετικό 
με πλάνη θησαυρίζει
                                    
                                                           Δήμητρα Λογγίνου


Συννέφιασε πάλι - ξαφνικά-
κι άρχισε να βρέχει
σταγόνες πέφτουν  -δυνατά- 
ξεπλένουν τους μεγάλους δρόμους.

Μα γι’ άλλους, είναι δάκρυα…
φερμένα απ’ το αιώνιο παρελθόν,
για τη γαλήνη της ψυχής,
για την παρηγοριά της κόρης.

της κόρης…
που στην κεφαλή της στήριξε
το ίδιο «θέλω» δυο θεών,
που με σμιλευμένη ευγένεια 
θεμελίωσε τη συγκατοίκησή τους...

Και των αδελφών της…
που έδειξαν σε θνητούς κι αθάνατους,
σε αυτόχθονες και ξένους, 
τον τρόπο να αποδεχτούν 
                                                   ο ένας το διαφορετικό του άλλου,                                                    
                                                      -Με σεβασμό-

Λίγες στάλες μπαίνουν στο μουσείο,
πάνε να βρουν την κόρη
την κόρη, που με παράπονο κοιτά 
προς τη μεγάλη αίθουσα, 

εκείνη που εδώ και χρόνια φυλάσσει 
κάποια από τα μάρμαρα του Παρθενώνα, 
που αφήνει το παγκόσμιο σύμβολο
ατελές ως προς τα ιδεώδη του. 

Και καθώς την ακούν να ψιθυρίζει
πόσες αξίες έμειναν μισές, από αυτόν τον χωρισμό,
ενώνονται μπροστά της…
                                              
                                                                          Δήμητρα Λογγίνου




Τα κύμβαλα μαγνήτισαν 
τους ήχους της καρδιάς
αέρινα δειλά ηλέκτρισαν 
το τραγούδι μιας ματιάς

Τα δάχτυλα πειθάρχησαν 
στης λογικής την εντολή
μπρος στην αιώνια πάλη 
ασφαλής δεν υπάρχει διαδρομή
                                               
                                                            Δήμητρα Λογγίνου