Dimitra Longinou's

Portfolio




Κοίτα, 
βουβέ περαστικέ, 
τον νοσηρό χρόνο
πώς περνά 
πώς με τέχνη μεταλλάσσει
το δημιούργημα της μοναξιάς  

Κοίτα, 
πώς του νου το φράγμα σπα 
πώς θαμπώνει του πλήθους 
τα αγύμναστα μυαλά

Δες, 
πώς με της μόδας 
την ταχύτητα χρυσίζει 
πώς από το διαφορετικό 
με πλάνη θησαυρίζει
                                    
                                                           Δήμητρα Λογγίνου


Συννέφιασε πάλι - ξαφνικά-
κι άρχισε να βρέχει
σταγόνες πέφτουν  -δυνατά- 
ξεπλένουν τους μεγάλους δρόμους.

Μα γι’ άλλους, είναι δάκρυα…
φερμένα απ’ το αιώνιο παρελθόν,
για τη γαλήνη της ψυχής,
για την παρηγοριά της κόρης.

της κόρης…
που στην κεφαλή της στήριξε
το ίδιο «θέλω» δυο θεών,
που με σμιλευμένη ευγένεια 
θεμελίωσε τη συγκατοίκησή τους...

Και των αδελφών της…
που έδειξαν σε θνητούς κι αθάνατους,
σε αυτόχθονες και ξένους, 
τον τρόπο να αποδεχτούν 
                                                   ο ένας το διαφορετικό του άλλου,                                                    
                                                      -Με σεβασμό-

Λίγες στάλες μπαίνουν στο μουσείο,
πάνε να βρουν την κόρη
την κόρη, που με παράπονο κοιτά 
προς τη μεγάλη αίθουσα, 

εκείνη που εδώ και χρόνια φυλάσσει 
κάποια από τα μάρμαρα του Παρθενώνα, 
που αφήνει το παγκόσμιο σύμβολο
ατελές ως προς τα ιδεώδη του. 

Και καθώς την ακούν να ψιθυρίζει
πόσες αξίες έμειναν μισές, από αυτόν τον χωρισμό,
ενώνονται μπροστά της…
                                              
                                                                          Δήμητρα Λογγίνου




Τα κύμβαλα μαγνήτισαν 
τους ήχους της καρδιάς
αέρινα δειλά ηλέκτρισαν 
το τραγούδι μιας ματιάς

Τα δάχτυλα πειθάρχησαν 
στης λογικής την εντολή
μπρος στην αιώνια πάλη 
ασφαλής δεν υπάρχει διαδρομή
                                               
                                                            Δήμητρα Λογγίνου 
                                               

                                               Τρέχουν ευθύγραμμα πάνω στην άσφαλτο
                                               με ταχύτητα μεγαλύτερη της σκέψεως 
                                               ικανής το όριο της μάζας να υπερβαίνει

                                               Ίνες ιριδίζουσες ...

                                               Εξωραΐζουν τη χώρα
                                               δίνουν στο όραμα υπόσταση 
                                               τάσσουν μέλλον ανθρώπινο 
                                               καθαιρούν το νοσηρό παρόν 

                                              Είναι οφθαλμαπάτη ετούτη η εικόνα...
Δήμητρα Λογγίνου